 |
| two coffees please |
Özlemişim biliyor musun...
Akşam serinliği çıplak omuzlarıma vurduğunda, bir elimde elin, diğerinde şarabım seninle sohbet etmeyi... Çocukların geceye inat top sahasındaki neşeli kahkahalarına eşlik eden, iç çekmelerimi... Ayağımı uzatıp yarı çıplak bacaklarımı masanın uzun örtüsü ile örtmeyi... Sen; elin rahat durmadığında rüzgara bulup bahaneyi üşüdün mü diye sorarken bana, elinin tenimde gezinmesini... Özlemişim biliyor musun gece yatağa girdiğimde sol yanımda olmanı. Göğsünde uyumayı... Sarıp sarmalamanı... Gece yarısı yangınlarını... Sabah uyandırmak için dudağıma kondurduğun o şefkatli öpüşleri... Özlemişim kokunu içime çekerek kulağına fısıldamalarımı... Salaş bir barın o en kalabalığında gözlerin gözlerime değdiğinde aynı bedende atan tek bir yürek olmayı... Yüreğim yüreğine attığında fark ettim ki; özlemişim senli benli bir hayatı... İyi ki geldin...
İlk Yayın Tarihi / Haziran 2009
17 Anlam Katan:
Ah be canım benim, okumasam mı seni, arada kalmışlık duygusu yaşıyorum, bir yanımda özlem, bir yanımda kırgınlık...
Olmayacak duaya amin demeyemi kalkıyorum acaba?
İyi kal, yüzün gülsün...
!!!!!!
:))) iyiki gelmişş
özlemek güzeldir birde sarılıp uyumak ve tabiki öpmek :)
Bir filmde izlemiştim "aşkı ya yaşarsınız ya yazarsınız" diyordu kadın yazar. Hem yaşayıp hem de yazıyorsun ya iyiki de yazıyorsun,
yüreğine ve kalemine sağlık...Sevgiler
Merda
o zaman gözün aydın...
Bence de iyi ki yazıyorsun Evren'cim:)
ah sazanım hangimiz olmayacak duaya amin dememişizdir ki şu dünyada... sen de iyi kal, masan hayırlı olsun, üzerinde midyeli pasta yemek nasip olsun :))
herkesin kendine göre bir devi vardır değil mi handanım... yokluğumda bir kaybolmuşsun sonra da çıkmışsın ortaya ki sevindim. ortalıkta ol sen. öperim.
evet, ateşim, iyi ki gelmiş... sarılıp uyanmak en güzeli hele de öperek öpülerek uyanıyorsa insan değil mi...
merdacım, valla ben yaşamasını ve anlatmasını seven biri olarak, aşkı hiç ayrı tutmuyorum yaşadıklarımdan. hüznünü de şımarıklığını da yazıyorum kalemim döndüğünce, kelimelerim yettiğince. sevgiler...
e valla aydın manisa bilmem cem, mutluyum :)
ay ne kötü bir espiri değil mi... şımarıklığıma veriver olmaz mı ;)
özlemcim, teşekkür ederim, valla geçerken iki kelam ediyorsunuz ya mutlu olup gülümsüyorum ki yazmak işte belki de sırf bu yüzden pek keyifli...
bu kadar özlenen gelsin... hiçbir yere gitmesin, bir daha özletmesin...
dimi dimi elif :) bir daha hiç özletmesin kendini...
Hayatın balçığında adım atmaya çalışırken; hayatın alışkanlıkları koparmış bizi tüm duygularımızdan, sürükleyip götürmüşken bütün farkındalıklarımızı, birde baktımki evrenin dünyası. Heyecan getirdin, yeşerttin tüm duygularımı, iyiki varsın.
bide iyiki bu duyguları bize aktarmana katki sağlayanlar var:)
onun adına da kendi adıma da teşekkür ederim dünyamın kapılarını araladığın için rağıp alkan... yeşeren dünyanda, kelebeklerinin kanatlarını hep mutluluğu çırpmasını dilerim.
Yorum Gönder