Ebeee!

Ekim 2026,

Hafif bir baş ağrısı ile uyanıyorum. Günün telaşı henüz baslamamış. Güneş evin sol tarafında kalan tepeden bir kol uzatmış, içim ısınıyor.  Gülümsüyorum. 

Sağım solum önüm arkam sen. Yüzümdeki  gülümseme büyüyor,  gözlerimin içine kadar uzanıyor dudak kenarlarım, yanaklarımda bir elma kızılı, her sabah sana uyanışıma şükür ediyorum.

Kaç yıl oldu saymadım diye bir cümleye başlayacak oluyorum. 10 yılı devirdiğimiz geliyor aklıma.  

Olmaz dediğimiz her şey oldu be sevgili,  olmasını dilediğimiz ve olsun diye çaba harcadığımız ve oldu sandığımız şeyler oldu. Bazısı bizi mutlu etti, bazısı bizi haddinden fazla üzdü. Bazısını gelip geçince, geriye dönüp bakınca fark ettik. Bazen gülümsedik, bazen yaşlar aktı istemsizce ve sessizce. 

Biliyorum sevgili, gün geliyor senin de yüreğin sızım sızım. Gülüyorsun,  seviyorsun,  sevişiyorsun, uyuyorsun, uyanıyorsun, yiyip içiyorsun hatta şarkı bile söylüyorsun ama hep bir eksik.  

Başımdaki ağrı şiddetleniyor, sanki düşünceler üst üste bindiķce ağırlıklıkları katlanıyor. Et yerinde ağırdır derdi büyüklerimiz özellikle de yatalak olanlar için kullanırlardı, benzer şekilde düşünce de yürekte ağır, gün geçtikçe de daha fazla ağırlaşıyor sanki.  

Aklın oyunları ile baş etmenin bir yolu,  şarkı söylemek biliyor muydun? Bir yerde okumuştum,  o gün bu gün aklım ne ara  yüreğime savaş açsa, bir şarkı mırıldanır dudaklarım, kalkan olur acıma.  

"Kaç yıl oldu saymadım,   sen ellerin olalı,  gönlüm hala yaralı..."

Bu sabah yine sana uyandım,  sağım,  solum,  önüm,  arkam sen!

Gittiğinden o akşamüstünden beri  ebe olan ben!