Mayıs 2016
Yüreğin Kadar Kork Benden
Aslında bir kuş gibi özgürdük, kanadımız incinmeden önce.
Sonra tutunmayı öğrettiler bize, dikili bir ağaç sanıp kendimizi, saldık köklerimizi toprağa.
Oysa çırpınmak var doğamızda.
Böyle kırıldı tek kanadımız, yani boşuna! boşu boşuna çırpındıkça.
Kulağımda kuş sesleri, doğudan batıya...
Düşüncelerim derin, köklerim boyunca.
Kanatlarımda bir sızı
Kanatlarımda bir ağırlık
Kanatlarım
Kanadıkça
Köklerimden kopup
Eğiliyorum toprağa
Şefkatin kadar sev beni
Yüreğin kadar kork benden
Uçuyorum ben sessizliğin girdabında
Uçuyorum ben sensizliğin girdabında
Köklerimden kopup
YanıtlaSilEğiliyorum toprağa
Şefkatin kadar sev beni
Yüreğin kadar kork benden burası müthişti tam içime dokundu kork benden derken kalbim titredi sanki. Dear Monarosa'da kendim yazmışım gibi hissettim. Emeğinize sağlık.
Teşekkürler Kitaptaki sessiz harf, belki de sen yazdın, kim bilir? Sevgiler. 🙏
YanıtlaSilHangi birini öne çıkarsam bilemedim, sonra şu iki minik fakat bence dev iki satırda karar kıldım:
YanıtlaSilŞefkatin kadar sev beni
Yüreğin kadar kork benden
Ne iddialı laflar değil mi? Sevgiler 🤗
Silşiir mi bu ne? bu
YanıtlaSilNeden olmasın?
YanıtlaSil