Çarşamba, Kasım 03, 2010

, ,

Koşmak Hece Hece

Akşam iş çıkışı eve geldiğimde yorgundum ama gene de bindim o koşu bandının tepesine. Nasıl da rutin ve sıkıcı bir haldir üstünde olmak bazen. Televizyonu açtım, ilgimi çekecek bir program bulup seçtim ama çok geçmeden de anladım, yaklaşık kırk dakika sürecek olan 3,5 kmlik yolum bu gece uzun gelecekti bana. Zaman geçecek gibi değildi. Kendi kendime bir şarkı tutturdum. Ellerim havada yağmurlar yağdırdım üzerime. Öyle keyifli öyle sıradan olmayan bir andı ki, içimdeki çocuk koşmaya başladı rayların üzerinde: hayalleri bir sahil şeridi boyunca uzun, bir gün batımı kadar turuncuydu yüreğinde.



Akşam yemeği uydurdum oldu lokantası gururla sunar mutfağından ustanın özenle pişirdiği ve ısrarla önerdiğiydi, mecbur kaldım mideye indirmeye, istemeye istemeye. Kanmadı midem sebzeye, tutturdu tatlı isterim diye, kırk yıllık midemi kıracak değilim ya, uyduruverdim cevizden, baldan, muzdan bir bomba, atıverdim bir lokmada ağzıma.

Evin sesizliği bırakınca kendini mumların fısıldaşmasına, bir yazı çıkacak gibi geldi bana... İçimdeki ses, hayat böyledir, dedi. Nasıldır, dedim. Başladı yazmaya elim, bir türlü sözümü dinletemedim. O istedi ben yazdım, kelimelerimi bu gece okyanusa bıraktım.

Bazen hiç yüzünü görmediğiniz arkadaşlarınızla oyunlar oynar, o tatlı rekabetin sizi gülümsetmesine izin verirsiniz.

Bazen üzüntüsünün nedenlerini dinlemeye gerek duymadan o cam kenarında oturmuş ağlıyor diye yani sadece yüreği acıdı diye, ağlarsınız onunla aynı şarkıyı ağlaya ağlaya.

Bazen yüreğini bildiğiniz bir dostun özlemi ile düşünürsünüz geçmişi ve onun da zaman zaman yüreğine düştüğünüzü bilerek, yürekten yüreğe bir selam edersiniz kilometrelerce uzaktan. O selamı alıp, yüreğine koyacağını bilirsiniz de ondan.

Bazen eski bir sevgiliye tuttuğunuz bir şarkıda, susar kuşlar, siz sessizliğinde gecenin, hüzün denizlerinde yüzersiniz çıtınız bile çıkmadan, sızan gözyaşlarınıza aldırmadan.

Bazen yalnız bir gecede, o kadar da yalnız olmadığınızı bilirsiniz içten içe, hissedersiniz, uzakta bir yerde sizin için atan yüreğin aklına düşüverdiğinizi sıradan bir akşamın rakı sofrasında, asılı kalan bir gülüşte. Asarsınız gülüşünüzü siz de yüreğinize.

Bazen bir mesajdır, sadece sesini bildiğinizden, kelimeleriyle yıkar sizi, yıkar da geçer içinizdekileri, pürü pak olursunuz uyumadan hemen önce, yumarsınız gözlerinizi türlü çeşit hayale. Bir imza görürünüz hayal meyal, Evren'e yazıyordur üzerinde.

Bazen hayat böyledir işte. Siz kendinizlesinizdir ve farkına vardıkça yapayalnız olmadığınızı, ışıkları silik sokağa bakar, gülümsersiniz. Camda kalan buğudadır gizliniz saklınız. Kimsecikler görmesin diye, polar montunuzun kol ağzı ile silersiniz canınızı. Canınız acımaz sanırsınız böylece.

hayat bazen
tutup da bilmediğin
koşup da gitmediğin
görüp de sevmediğin

hayat bazen
içinde hissetmediğin
dışında kalıp da ürktüğün

hayat bazen
portakal
bazen mavi
bazen de rengini hiç bilmediğin

hayat bazen
küsüp de diyemediğin
sevip de doyamadığın
alıp da koklayamadığın

hayat bazen
hayat mı bu dediğin
bazen onu bile demeye yetemediğin

hayat bazen
dönüp de baktığında gördüğün
yürüyüp gittiğinde varamadığın
durup düşündüğünde içinden çıkamadığın

hayat bazen
ne sen
ne senin

hayat bazen
camdaki buğu
elinin tersi ile ittiğin



8 yorum:

aysema dedi ki...

Çok sevdim Evren, en çok da polar mantonun koluyla silersiniz canınızı demişsin ya onu... Canınız acımasın, kimsenin canı acımasın.
Oyunu denedim, ama sizlerle yarışa girmedim. Sadece denedim birkaç kez. Sonra da vazgeçiverdim.

Yalnızlık ne ki? Bazen kalabalıkların içinde yalnız olur insan, bazen sanal da olsa, dost blog ailesi içinde ev giysileriyle dolaşıp durur.
İyi geceler canım...

Evren dedi ki...

oysa sen ne kadar canını sakınırsın acıdan, o kadar acır yüreğin bir gece vakti yoktan yere.

pijamalarımı giydim ve okudum kelimelerini, iyi geldi. bu gece dostlar iyi geldi yüreğime. ısıttılar içimi bir iyice. güzel olsun uykular aysema.
huzurla uyan yarına.
sevgimle.

gereksiz adam dedi ki...

hayatın anlamını biliyormuşum vesselam.

spor yapmak işkence olduğu günlerde yapmamak en güzeli.

Evren dedi ki...

ben de bu akşam öyle yaptım, kendimi tembellikle ödüllendirdim gereksiz.

özlem dedi ki...

Bazen kendimiiz tembellikle ödüllendirmemiz aynı anda ruha da bedene de iyi gelir ama:))

Evren dedi ki...

tembellik de bir yere kadar ödül ama özlem :))

DUSBAHCESI dedi ki...

Yazilarini buyuk keyfle okudum. Cok guzel.

Evren dedi ki...

teşekkür ederim düş bahçesi...