Çarşamba, Mart 10, 2010

DEJAVU / ÖĞRENDİKLERİNİ UNUTMA / 5




















Bitse diyorsun değil mi? Bir an önce bitse de, hayat bir dejavunun ötesinde devam etse... Az kaldı Sevgili Evren... İnan çok az... Hayat bildiği gibi akmaya devam edecek ve sen yine ilk kezmiş gibi sarılacaksın hayata...

OLAY:

Bir gün telefonun evde unutulması, hikayenin tamamının değişmesine sebep oldu. Evden çıktıktan 10 dakika sonra telefon çaldı. Açmadın. Arayanın o olduğunu tahmin ettiğinden, gidip bakmadın... İkinci kez, ısrarla çaldığında, açmakla açmamak konusunda tereddüt etmiştin. Ama sonra o içinde yaşamaya başlayan, sana ait olmayan ruhunun baskısı ile telefona yönelmiş ve açmıştın. Garip gelmişti ses tonundaki, o seni yansıtmayan, donuk, gergin, içtenliksiz sesin ilk başta bana. Sonradan anlamıştım, o kadındı arayan. Evde olmadığını söyleyip kapatacaktın ama, ah o içindeki ruh... Ağzından dökülüverdi kelimeler: Neden rahat bırakmıyorsun... diyiverdin. Kadından gelecek cevabın: Çünkü aşığım... Olacağını bile tahmin etmemiştin.


ÖĞRENİLEN:

İnkar! Şu cümle ile başladı: Ben nerede durduğumu biliyorum. Ben ne yaptığımı, senin hayatımdaki önemini. Git ona sor istersen, şaşar durur, nasıl sana bu kadar aşık olduğuma... O bana aşıksa bu onun problemi, benim arkadaşım sadece. Anla bunu ve üstüme gelme. O gün, çıkıp gitmen gereken gündü de, gidemedi ayakların. Taze çimento karışımının günler öncesinde döküldüğünü ve  o anda donarak betonlaştığını hissetmiştin. Kendine güvenini kemiren, o sana ait olmayan duygunla boğuşuyordun. Kendini toparlamak için, kaçtın. Yok saymayı denedin bir süre, üzerine hiç konuşmadın, konuşturmadın. Ama... Evet, bir ama hep kemirdi içini... Kaçmanın çözüm olmadığını o zaman öğrenmiştin, hatırladın mı?



Fotoğraf / Crystal Newton

4 yorum:

Ateş Böceği dedi ki...

1. bu resimden hiç hoşlenmıyorum

2.ben yine senin sayfanı pembeler içinde görmek istiyorum.

3.Şu dejavular varya ...Unut hepsini bence sen kendi canını acıtmaktan öteye gitmiyorsun zaten alman gereken dersi aldığın için bu cümleleri doğuruyorsun.

Evren dedi ki...

1. resim 'aklına mıh gibi kazıyı' çağrıştırıyor bana ateşim...
2. pembeler var ki zaten... belki bahar da gene çiçek açar blogum :)şimdilik bu halini seviyorum... sonunda metin yazma bölümünüde beyaza döndürebildiğim için, sanki şimdilik beğeniyorum...
3. artık canımı acıtmıyorlar, çokkkk geçmişte kalmış bir olay örgüsü üzerinden kurgusal bir dille yazılıyorlar... ama ders aldığım doğru ama asıl soru aldığım dersleri ne kadar içselleştirebildiğim ;)
4. yerim ben seni böcük... ısırırım yanacıklarını :)

Hacivat dedi ki...

Güzel...

Tarihin kadına verdiği İsalık bu.

Evren dedi ki...

teşekkürler hacivat...