Salı, Mart 16, 2010

KANATSIZDI KELEBEK


Annesini görür görmez apartmanın koridoruna geldi. Ayakkabısının teki bakıcısının elindeydi. Pembe tülden kanatlarını takmıştı. Pembe pantalonun üzerinde, beyaz uzun kollu bir tişörtü vardı. Elinde, pembeli beyazlı bir gözlük... Annesine seslendi:

Anne bak! Uçabiliyorum... Ben uçan bir kelebeğim.

Annesi gülümsedi.

Gözlüklerini taktı. Annesine bir kere daha seslendi:

Anne bak! Görebiliyorum.... Ben herşeyi görebilen uçan kelebeğim...

O henüz 3 yaşında bile değildi. Kanatları olduğunda uçabiliyor, gözlüklerini takınca herşeyi görebiliyordu.

Zıplamaya başladı. Annesi geldiği için mutluydu.
Kanatları olduğu için mutlu...
Gözlükleri olduğu için çok mutlu...

O uçabiliyordu, yeryüzünde süzülüp, gökyüzünü görebiliyordu.
Hayalgücü böyle birşeydi.
Soğuk yüzüme vurdu apartmandan çıkınca, yürüdüm boş sokaklarda.
Kafamda binbir düşünce, bağırıverdim bir anda:

Hayalgücümü istiyorum.
Uçmak... Uçmak... Uçmak istiyorum.
Kanatlarımı geri verin, ben yeniden çocuk olmak istiyorum.





Fotoğraf / sai y

14 yorum:

Kara Kalem dedi ki...

E hadi o zaman
uzat kadehini
sana söylüyorum sana
bak o kadeh boş durdukça önünde
biliyormusun
sen uçamazsın
işte oka
bak bana
asılı kaldım havada
kafamın içi bulut bulut
e uyursamda sabah oluyor
bir fil ağırlığında düşüyorum o zamanda
her yanım ağrıyor
en çokda kafamı kaldıramıyorum sabahları
güm bede güm
sanki içinde tamtamlar çalıyor
bak halen kadehin boş
uzatsana hadi
uçmak isteyen sen değilmiydin
yoksa zaman makinasımı icat ettin

stuven dedi ki...

bunu bazen ben de düşünüyorum. tek derdimiz uçmak, oyun oynamak olsa. hayata çocuk gözlerimizle bakabilsek...

Esmir dedi ki...

Sevgili Evrenciğim,

Keşke o çocukluk günlerimiz bir daha geri gelebilseler!..
***
Hayal kurmak güzel şey! hele ki bir de gerçek olunca hayaller...

Dilerim gönlünce kelebekler gibi uçarsın!..

Çok mutlu, şen ve hafif...

Sevgilerimle...

Kitap Kurdu dedi ki...

Hayallerde sınır yok, uçsuz bucaksız hayallerinmiz. Çocuklar gibi özgür. Uçmak ise bambaşka bir duygu....

Evren dedi ki...

rüyalarda uçtum kara kalem... ne o blogu kaptırınca bakıyorum efkar basmış sana...

Evren dedi ki...

stuven, ne güzel demişsin, hayata çocuk gözleri ile bakmak... o kadar saf ve masum olur muyuz bunca yaşanandan sonra...

Evren dedi ki...

zaten en çok da gerçek olabileceğini bildiğimizden değil midir hayal kurmak esmir...

Evren dedi ki...

ah kitap kurdu, uçsuz bucaksız olmasa da artık hayallerim, bilsem de sınırlarını, gene de özgür kılıyorlar beni...

Kara Kalem dedi ki...

dün gece kafam oldukça kıyakmış.
yazdıklarımdan bu anlaşılıyor :))
baya saçmalamışım. neyse güzel bir gün diliyorum sana.

Evren dedi ki...

tam uçmalımış işte ;) sana da iyi günler olsun...

Ateş Böceği dedi ki...

ooooooooo
burda herkes uçmuşş :))
bende uça bilirmm
çocukcaaaa gülerekkk eğlenerekk
her gün olmasadaa
,rakıı içinceeee :))

Evren dedi ki...

hahah, inanmam nedense sen ve efsa kanatsız periler gibi gelirsiniz bana.

Masal... dedi ki...

Döndürebilsem yılları keşke...
Keşke o bukle bukle saçları olan,bıdık burunlu,pembiş yanaklı o güzel çocuk olabilsem tekrar.
Bir çift kanat bile uçmaya engel.Hayalgücü sınırsız kim bilir belki bir gün...
Neden olmasın değil mi?

Evren dedi ki...

neden olmasın ki masal... düş bu, kurarsın önce, sonra bir bakarsın gerçek olmuş. gerçeği düş gibi yaşar olmuşsun bir kelebeğin kanatlarında...